เคยมีแฟนคนนึง
รักกันมาก คบได้ประมาณหนึ่งปี
เราก็เลิกกับเค้า แบบที่ ไม่ร้องไห้ แม้แต่นิดเดียว
แต่ฝ่ายนั้นร้องไห้เยอะมาก

เวลาใครถาม ว่าทำไมเราไม่ร้องไห้ คำตอบที่เราให้ ก็คือ
เสียความรู้สึก จนหมดแล้ว..

สำหรับเรา เสียความรู้สึกเนี่ย ร้ายแรง กว่า โกรธ เยอะนะ
ดาดาเป็นคนโกรธง่ายหายเร็ว แป๊บเดียวก็หาย ไม่อยากโกรธนานด้วย เพราะมักจะได้ยินเสียงพระพยอมแว่วมาทุกครั้ง ..
.."โกรธคือโง่ โมโหคือบ้า"..
โอเคอ่ะ ไม่อยากโง่ เลยเลิกโกรธดีกว่า 5555

แต่เสียความรู้สึก มันเป็นเรื่อง เรื้อรัง
เหมือนเราให้คะแนนทุกคนเต็ม100 แต่พอมีเรื่องเสียความรู้สึกที คะแนนมันก็ลด
และถ้าไม่ได้มีเรื่องที่จะทำให้คะแนนมันเพิ่มขึ้น มันก็ไม่เต็ม100แล้ว
และยิ่งถ้ามีเรื่องเสียความรู้สึกเรื่อยๆ แน่นอนว่า วันนึง มันจะกลายเป็นศูนย์

ความโกรธก็เหมือนไฟ.. ไม่รู้ใครเปรียบเอาไว้
แต่ถ้าโกรธเป็นไฟ จริง สำหรับดาดา มันก็คงเป็นประมาณเปลวไฟ พอเห็นแว้บขึ้นมาให้รู้ว่ามี เท่านั้น

แต่ถ้าเสียความรู้สึก มันคือไฟกองใหญ่ ที่สามารถลามไปเผาอย่างอื่นได้เรื่อยๆ
และแน่นอนว่าหลังจากที่เพลิงสงบลง
..มันจะไม่มีอะไรเหมือนเดิม

บางอย่างเหลือเพียงเศษซาก พอให้นึกออกว่ามันเคยเป็นอะไรมาก่อน
หลายอย่างกลายเป็นฝุ่นเถ้า ที่พร้อมจะถูกพัดกระจายให้หายไปกับสายลม..